Iskra

Iskra, właściwie Aenyeweddien czyli Dziecię Ognia - członkini bandy Szczurów, elfka, została wygnana ze swojej ojczyzny. Postać występująca w sadze o Wiedźminie, tomy: Czas pogardy, Chrzest ognia i Wieża Jaskółki.

Historia:

Nie wiadomo dlaczego elfy wygnały Iskrę. Wiadomo natomiast, że gdyby nie znalazła towarzysza, prawdopodobnie znalazłaby śmierć. W trakcie swojej tułaczki trafiła na rannego Giselhera. Opatrzyła go i zostali już razem.

Los przywiódł ją do jednej z wiosek w Geso w trakcie Święta Żniw. Tam przyłączyła się do bandy Szczurów. Razem z nimi plądrowała i łupiła, razem z nimi zginęła w wiosce Zazdrość z rąk Bonharta.

Wygląd:

Miała ciemne, bujne włosy. Ubierała się na kolorowo i przyozdabiała rozmaitą biżuterią.

Cytaty:

Czas pogardy, str. 299

"Ale Szczury już wdzierały się i tamtędy - z zaplecza wyskoczyła nagle ciemnowłosa dziewczyna w bajecznie kolorowym stroju."

Czas pogardy, str. 304

"Ciri przywarła twarzą do grzywy i puściła się za nią. Tuż obok przegalopowała Iskra. Pęd rozwiewał jej piękne ciemne włosy, odsłaniając małe, szpiczasto zakończone ucho ozdobione filigranowym kolczykiem."

Czas pogardy, str. 315

"Wielkooka i kolorowa Iskra, wiotka i zwiewna w tańcu, szybka i mordercza w walce, o wąskich wargach i drobnych elfich ząbkach."