Geralt

Geralt, zwany Geraltem z Rivii, Białym Wilkiem lub Rzeźnikiem z Blaviken - słynny wiedźmin, legenda Północnych Królestw. Główny bohater wiedźmińskich opowiadań, Sagi o Wiedźminie, Sezonu Burz oraz gier Wiedźmin, Wiedźmin 2: Zabójcy Królów i Wiedźmin 3: Dziki Gon.

Historia:

Dzieciństwo:

Niewiele wiadomo o wczesnym dzieciństwie Geralta. On sam miał trudności z ustaleniem swoich korzeni. Jest synem czarodziejki Visenny i prawdopodobnie wojownika Korina (w przypadku ojca są to tylko przypuszczenia). Będąc niemowlakiem, prawdopodobnie jako dziecko niespodzianka, został przez matkę oddany do Kaer Morhen. Tam pod czujnym okiem wiedźmińskich preceptorów odbywał szkolenie. Po latach intensywnej nauki i treningów został poddany mutacjom, które przeszedł z wynikiem pozytywnym. Efektem ubocznym mutacji był zanik pigmentu włosów, których biały kolor stał się znakiem rozpoznawczym Geralta. Dzięki nim nabył przydomek Biały Wilk. W Kaer Morhen Geralt nabył ponadludzkie zdolności, takie jak: zdolność regeneracji, zwiększona siła, szybkość, refleks, doskonały wzrok nawet po zapadnięciu ciemności, umiejętność znakomitego posługiwania się mieczem oraz wiedźmińskimi znakami, a także znacznie opóźniony proces starzenia się. Niestety jak każdy wiedźmin przypłacił to całkowitą sterylnością i odrzuceniem społecznym. Podczas nauki w Kaer Morhen Geralt zaprzyjaźnił się z Eskelem, który przechodził szkolenie w tym samym czasie. Później obaj wiedźmini traktowali się jak bracia.

Na szlaku:

Po zakończonym treningu Geralt został wyposażony w wiedźmiński medalion oraz dwa miecze (srebrny i stalowy), które miały mu służyć w walce ze złem, Chaosem oraz skurwysyństwem. Głowę miał pełną ideałów i wyobrażeń o ludzkiej wdzięczności, która spotka go po wykonaniu zadań. Wyobrażenia te okazały się złudne i zostały rozwiane przy pierwszym spotkaniu z człowiekiem. Okazało się, że wiedźmini mimo swojej pożytecznej funkcji, są powszechnie uważani ze przekleństwo i niejednokrotnie traktowani gorzej niż trędowaci. Przypadki prób oszustwa, kradzieży a nawet morderstwa przy wypłacie za wykonanie zadania były tak powszechne, że Geralt wkrótce się do nich przyzwyczaił i stał się wobec nich niemal obojętny.

Sławę przyniosła mu głośna sprawa z odczarowaniem córki króla Foltesta, która była zaklęta w strzygę. Od tamtej pory Wiedźmin stał się głównym bohaterem wielu ballad (których najwięcej dostarczał jego przyjaciel Jaskier) oraz opowieści snutych przy ogniskach.

Do jego najgłośniejszych przygód należą: uratowanie złotego smoka Villentretenmertha, pokonanie bandy morderców na rynku w Blaviken (stąd wywodzi się jeden z jego przydomków), uratowanie dworu w Cintrze przed masakrą i uratowanie miasta Rinde przed zniszczeniem przez olbrzymiego dżinna.

W przerwie między zabijaniem potworów Geralt oddawał się zwykłym ludzkim uciechom, takim jak picie piwa, gra w kości, walka na pięści oraz chędożenie. Do tego ostatniego miał szczególną słabość, zwłaszcza jeśli chodzi o czarodziejki.

Słynna jest historia jego burzliwej miłości z czarodziejką Yennefer, którą poznał w trakcie wspomnianego incydentu w Rinde. Związek ten w widoczny sposób działał destrukcyjnie na oboje zainteresowanych i mimo wielu kłótni oraz rozstań, które mogłyby wydawać się ostatecznymi, prędzej czy później odradzał się na nowo.

Jeśli wierzyć legendom, losy Białego Wilka były złączone więzami przeznaczenia z losami księżniczki Cirilli zgodnie z pradawnym Prawem Niespodzianki. Po zajęciu Cintry przez wojska Nilfgaardu Geralt odnalazł Ciri na Zarzeczu i zabrał ją do Kaer Morhen. Spędził tam kilka lat, w ciągu których pod jego okiem Ciri zdobywała wiedźmińską wiedzę i umiejętności walki mieczem.

W poszukiwaniu zemsty:

Dalsze losy wiedźmina nie są do końca znane. Wiadomym jest, że został on brutalnie rozdzielony z czarodziejką i wiedźminką. Geralt, który po tym wypadku musiał się ukrywać i leczyć z otrzymanych ran obiecał sobie, że odnajdzie je za wszelką cenę. Wyruszył w podróż do królestwa Nilfgaardu w poszukiwaniu zemsty i swoich bliskich. W trakcie tej kilkuletniej podróży przeżył wiele przygód. Jego drogi były znaczone przez trupy wrogów i przyjaciół, którzy zdecydowali się pomóc mu w tej szaleńczej wyprawie. Bajkopisarze i wędrowni dziadowie twierdzą, że Geralt w końcu odnalazł Yennefer i Ciri. Opowiadają o ich straszliwej zemście, oraz o spokojnym życiu jakie wiedli potem. Prawda jest zupełnie inna. Geralt na oczach swoich bliskich został zabity podczas pogromu nieludzi w Rivii. Przez kolejne pięć lat wszelki słuch o Białym Wilku zaginął.

Wiedźmin 1 i Wiedźmin 2:

Utracone wspomnienia:

Geralt obudził się w zamku Kaer Morhen z całkowitą amnezją. Nie wiedział jak się nazywa, ani kim są ludzie otaczający go. Inni wiedźmini pomogli mu odzyskać trochę wiedzy i umiejętności, niestety nikt nie potrafił wyjaśnić mu jego zagadkowego zniknięcia i niespodziewanego powrotu. Geralt był świadkiem napadu na Kaer Morhen i obrabowania go z wiedźmińskich tajemnic. W ciągu całej gry Geralt jak zwykle wpakował się w polityczną kabałę, z której cudem udało mu się ujść żywcem. Wbrew swojej woli i spokojnej naturze udało mu się doprowadzić do upadku rebelii Zakonu Płonącej Róży i do sojuszu między Redanią a Temerią. Ocalił nawet króla Foltesta przed skrytobójczym zamachem z rąk... nieznanego wiedźmina.

Zabójcy Królów:

Biały Wilk odzyskał część wspomnień i dowiedział się, że po śmierci trafił wraz z Yennefer do krainy wiecznego szczęścia, czyli Wyspy Jabłoni. Ich spokój zmącili jednak jeźdźcy Gonu, którzy porwali Yennefer. Geralt w zagadkowy sposób powrócił do świata żywych w poszukiwaniu swojej ukochanej. Przy okazji zniszczył organizację królobójców oraz (w zależności od podjętych przez gracza wyborów) "całkiem przypadkowo i zachowując wiedźmińską neutralność" dołączył do rebelii królestwa Aedirn lub pacyfikacji tejże rebelii przez króla Henselta. Geralt dowiedziawszy się, że Yennefer jest w Nilfgaardzie, rzucił wszystko i tak jak stał ruszył jej na ratunek. Tutaj informacje się kończą, wiadomo że w sprawę dosyć mocno zamieszany jest Dziki Gon. Do epickiego finału dojdzie 19 maja 2015 roku.

Wygląd i usposobienie:

Geralt był wysokim, dobrze zbudowanym choć szczupłym mężczyzną. Jego ciało zdobią znamiona wykonywanego fachu - liczne blizny, które opisują historię wykonywanych zleceń. Znakiem charakterystycznym są białe włosy sięgające ramion, które Geralt nosi rozpuszczone lub związane opaską. Przez lewe oko przechodzi mu blizna, sięgająca od czoła aż po policzek. Jak każdy wiedźmin ma pionowe źrenice, którymi straszy się dzieci przy ogniskach. Jest atrakcyjny dla kobiet, o czym mogą świadczyć jego liczne romanse.

Wiedźmin zawsze stara się zachować neutralność i często zasłania się wiedźmińskim kodeksem (który wymyślił sobie sam). Nigdy nie udaje mu się zachować pełnej neutralności, gdyż mutacja nie wytrzebiła z niego wszystkich ludzkich uczuć. Mimo groźnej gęby i pozornego braku skrupułów Geralt nigdy nie odmawia prośbom o pomoc, przez co zazwyczaj ląduje w lochu lub u medyka. W finale Sagi Geralt deklaruje swoją obojętność i wyrzeka się swojego wiedźmiństwa, co jednak nie przeszkadza mu w obronie swoich przyjaciół przed pogromem. Ta decyzja okazuje się być tragiczna w skutkach. Po wszystkich trudach i problemach jakie pokonał, Geralt ginie wśród rozwrzeszczanego tłumu, pchnięty widłami przez jakiegoś prostaka.

Cytaty z wiedźmińskiej sagi opisujące Geralta:

Ostatnie życzenie, str. 7

"Nieznajomy nie był stary, ale włosy miał prawie zupełnie białe. Pod płaszczem nosił wytarty skórzany kubrak, sznurowany pod szyją i na ramionach. Kiedy ściągnął swój płaszcz, wszyscy zauważyli, że na pasie za plecami miał miecz."

Ostatnie życzenie, str. 10

"-Znak wiedźminski masz?

Nieznajomy znów sięgnął w rozcięcie kaftana, wygrzebał okrągły medalion na srebrnym łańcuszku. Na medalionie wyobrażony był łeb wilka z wyszczerzonymi kłami.

- Imię jakieś masz? Może być byle jakie, nie pytam z ciekawości, tylko dla ułatwienia rozmowy.

- Nazywam się Geralt.

- Może być i Geralt. Z Rivii, jak wnoszę z wymowy?

- Z Rivii. "

Krew elfów, str. 52

"Zmienił się. Sprawiał wrażenie, jakby się postarzał. Triss wiedziała, że to biologicznie niemożliwe - wiedźmini starzeli się, owszem, ale w tempie zbyt wolnym, by zwykły śmiertelnik lub czarodziejka tak młoda jak ona mogli zauważyć zmiany. Ale wystarczyło jednego spojrzenia, by pojąć, że mutacja mogła powstrzymywać fizyczny proces starzenia. Psychicznego nie mogła. Posieczona zmarszczkami twarz Geralta była tego najlepszym dowodem. Triss z uczuciem głębokiej przykrości oderwała wzrok od oczu białowłosego wiedźmina. Oczu, które ewidentnie widziały zbyt wiele. Poza tym nie dostrzegła w tych oczach nic z tego, na co liczyła."

Ciekawostki:

  • Każdy koń Geralta nazywa się Płotka.
  • Geralt to imię, które nadała mu matka, natomiast "z Rivii" dodał Vesemir, żeby było bardziej profesjonalnie. Jak na ironię, podczas swoich przygód Geralt został pasowany na rycerza imieniem... Geralt z Rivii.
  • Śmierć Geralta została przepowiedziana przez Ciri prawie na początku Sagi.
  • W grze Wiedźmin 3: Dziki Gon Geralt ma prawdopodobnie około 70 lat.
  • Geralt nigdy nie zabijał smoków.